Je telefoon trilt. Een appje van je vriendin: of je morgen meegaat naar een vernissage. Je staart even naar het woord. Ver-nis-sa-ge. Klinkt als iets waar je een sjaal voor nodig hebt en meningen over abstracte kunst.
Maar wat het eigenlijk gewoon is: een borrel ter ere van een nieuwe tentoonstelling. De kunstenaar is er, de galeriehouder is er, en iedereen loopt rond met een drankje in de hand en kijkt naar de werken aan de muur. Soms zijn er hapjes. Soms is er live muziek. Altijd zijn er mensen die doen alsof ze het heel goed begrijpen, maar ook mensen die net als jij voor het eerst binnenkomen en bij zichzelf denken: okรฉ, wat is dit precies?
Het woord komt trouwens van het Franse ‘vernis’, lak. Vroeger mochten kunstenaars op de dag vรณรณr een tentoonstelling hun schilderijen nog een laatste keer vernissen. Ze brachten een dun laagje lak aan om de kleuren te beschermen. Dat werd een traditie, die dag samen doorbrengen. En zo is de vernissage een begrip geworden.
Wat kun je verwachten als je meegaat? Meestal is het ’s avonds en duurt het een uurtje of twee. Je hoeft niks te weten van kunst. Je hoeft ook niks te zeggen over de werken. Als je toch een gesprekje wil aanknopen, is ‘ik vind dit mooi’ of ‘dit snap ik niet helemaal, een prima opener. Mensen komen er niet alleen voor de kunst; ze komen ook voor elkaar.
Dus als je vriendin vraagt of je meegaat naar een vernissage: gewoon doen. Neem eventueel die sjaal mee als je dat fijn vindt. Maar verplicht is ‘ie niet.
